Bu bahar birden çok umut doğuracaktı,
Bir sabah anladık kı
Karnındaki çocuklarıyla öldürmüşler baharı.
Yo, ben yapmadım.
Bakma demirler ardında olduğuma.
O doğuracaktı, doğuracaktı...
Umutlar, umutlar doğuracaktı.
İzin veremezdim anlasana,
Evet ben,
Baharı kendi ellerimle öldürdüm.
Önce güneşi yaraladım,
Parmaklarım bana bol geldi
Dalları boğazladım.
Gündüzler fazla kararmıştı,
Güneş yaralıydı.
Çektim vurdum gündüzü de...
Çok umutluydu bahar anlasana,
İzin veremezdim
Biz yeniliyorduk,
İşçiler yeniliyordu.
Yenilenmiyorduk bu bahar
Yeniliyorduk!
Gözlerimiz kanlanmıştı
Sarhoştum kabul ama bir bir hatırlıyorum
Ben baharı öldürdüm
Sen bilmeden şaştın
Evet bendim ben,
Yo, ben değildim
Ben baharı senin ellerimle öldürdüm
Dili çok uzamıştı
İzin veremezdim anlasana
Ben yeniliyordum,
Sen yeniliyordun
İşçiler yeniliyordu.
Yaz gelmedi,
O hiç gelmedi,
Ben hiç gelmedim
Bakma demirler ardında olduğumuza
Biz bu yaz bir yere girmedik
Ne ardına demirlerin
Ne dışına, dışına...
Can Irmak Özinanır 26 Eylül 2010
5 Aralık 2010 Pazar
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder