Bu kaybolmuşluk denizlerdeki,
Kalp çarpıntısı küçük dalgalar gibi...
Senin ufkun dünyadaki şehirlere sığıyordu,
Benimki bir kasaba kadar sınırsız...
Limanda öfke kilitleniyordu,
Sessizce bir dalgaya bırakıyordu kendini
Teknelerde çarpıntı
Sessizlik gizlice kısalıyordu.
Sen sessizliği seviyordun,
Sen değildin belki başkasıydın
Ama seviyordun.
Deniz buna içerliyordu...
Biz mi denize küsmüştük,
Uzaklardaki şehirler mi bozmuştu aramızı?
Can Irmak Özinanır
24-25-26 Ağustos 2008
Ayvalık
İşte ne olduysa bundan sonra oldu:
Özlerken seni,
Kağıtta kalemde değil canım.
Hayatta ve solurken rüzgarı,
Keyifle üşürken,
Güneş batarken,
Gece doğuracaktı elbet.
Sabaha karşı buluş benimle,
Bir parça da teninden getir,
Bir parça sonbahar yaprağı,
Notalarla yazılmış dizelerden.
Sabaha karşı buluş benimle,
Karar verelim nasıl doğmalı güneş
Ve gün neler giymeli üstüne.
Can Irmak Özinanır
Dilde yarım kelam, belki bir yeryüzü tanrıçası,
Bir cigara içimlik yoldaydı yüzü: günbatımında,
Kızıl rüzgarlar gibi vuruyor yüzüme.
Ben burayı hiç görmemiştim,
Ama hatırlıyorum bir yerden,
Ben kimsiz dansetmiştim bu sokakta, tek başıma.
Polise yakalanmış gibiyim,
Kimsesiz, kimliksiz…
Zeytin dalları çiziyor bedenimi,
Hoş geldin yine de…
Sen rüzgarla sevişmesini bilirsin
Ne yıldız, ne lodos, ne de karayel,
Hatta mukaddes kıble
Hiçbir rüzgar tanımıyorum reddedebilecek cömertliğini
-ki rüzgara koşut gitmekten
erkeklik gururum kabarıyor gizliden-
Ben kıbleye durduğumda
Göz bebeklerim küçülüyor;
Seni görüyorum.
Usulcacık sunuyorsun vahşiliğini;
Kanayan sırtımdan süzülüyor
O görkemli rengi şarabın.
Ben kıbleye durduğumda
Akdeniz’e,
İbadet etmek istiyorum tanrıçam;
Sunağından öpmeyi,
Bedenimdeki beyazları
Mosmor kurban etmeyi sana.
Fakat şimdilik
Beklerken o büyük ibadeti
Eski topraklarında mitolojik tanrıların
Bir bardak rakı kurban edeceğim sana
Şehvetlensin diye dokunduğumuz deniz.
…Çünkü bilirsin,
Ege en güzel mezesidir rakının.
