Bu kaybolmuşluk denizlerdeki,
Kalp çarpıntısı küçük dalgalar gibi...
Senin ufkun dünyadaki şehirlere sığıyordu,
Benimki bir kasaba kadar sınırsız...
Limanda öfke kilitleniyordu,
Sessizce bir dalgaya bırakıyordu kendini
Teknelerde çarpıntı
Sessizlik gizlice kısalıyordu.
Sen sessizliği seviyordun,
Sen değildin belki başkasıydın
Ama seviyordun.
Deniz buna içerliyordu...
Biz mi denize küsmüştük,
Uzaklardaki şehirler mi bozmuştu aramızı?
Can Irmak Özinanır
24-25-26 Ağustos 2008
Ayvalık
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder