Kuşatma

Acıtan günlerin hatırası
Bırakmaz peşimizi
Her seferinde yeniden kanatır geçmiş
Güzel günlerin suretini

Ellerimi bırakırsan
Bir daha ayağa kalkmam

Bu yaşamı biz seçmedik,
O yüzden yıllar yılı acemiliğimiz

Artık vakit geldi.
Acılar büyüdü.

Her taraftan kuşatıldıysak,
Artık kuşatma yoktur.

Haydi sonsuza kadar kuşatalım birbirimizi.

Can Irmak Özinanır Ekim 2010

Bahar Cinayeti

Bu bahar birden çok umut doğuracaktı,
Bir sabah anladık kı
Karnındaki çocuklarıyla öldürmüşler baharı.

Yo, ben yapmadım.
Bakma demirler ardında olduğuma.
O doğuracaktı, doğuracaktı...
Umutlar, umutlar doğuracaktı.

İzin veremezdim anlasana,
Evet ben,
Baharı kendi ellerimle öldürdüm.

Önce güneşi yaraladım,
Parmaklarım bana bol geldi
Dalları boğazladım.

Gündüzler fazla kararmıştı,
Güneş yaralıydı.
Çektim vurdum gündüzü de...

Çok umutluydu bahar anlasana,
İzin veremezdim
Biz yeniliyorduk,
İşçiler yeniliyordu.
Yenilenmiyorduk bu bahar
Yeniliyorduk!

Gözlerimiz kanlanmıştı
Sarhoştum kabul ama bir bir hatırlıyorum
Ben baharı öldürdüm
Sen bilmeden şaştın

Evet bendim ben,
Yo, ben değildim
Ben baharı senin ellerimle öldürdüm
Dili çok uzamıştı
İzin veremezdim anlasana
Ben yeniliyordum,
Sen yeniliyordun
İşçiler yeniliyordu.

Yaz gelmedi,
O hiç gelmedi,
Ben hiç gelmedim
Bakma demirler ardında olduğumuza
Biz bu yaz bir yere girmedik
Ne ardına demirlerin
Ne dışına, dışına...

Can Irmak Özinanır 26 Eylül 2010

Ah!

Hayat çok güzel ve kısa…
Ama uzuyor saatler,
Günler, aylar kısalsa da…
Ne menem bir şey şu can sıkıntısı,
Ah bu nasıl bir hapishane
Kendi içine mahkum olmamalı insan,
Ah benim canım sen nereden bilmeyeceksin
Ah benim canım,
Ah!
Sen nereden bilmeyeceksin
Bu gündüz karanlığını,
Bu tan kızılının gardiyanlığını,
Sen benim küçük kırılganlığım,
Ah ben,
Ah sen,
Biz nereden bilmeyeceğiz hayatı.

Can Irmak Özinanır 6 Mayıs 2010